Zaman hızla akıp gidiyor,1970’li yıllar da Beşiktaş eski Aslı sinemasının Dojo haline dönüştürülmesini daha dün gibi hatırlıyorum. Bulvarları süsleyen afişler de çalışmaların Kendo Halit KAKINC, Taekwondo Mr. Chosose, Judo İbrahim BERBEROĞLU tarafından yapıldığı duyuruluyordu. Sultanahmet Amerikan dershanesi (bugünkü Yücel dershanesi) ‘nde Hakkı KOŞAR senseinin yürüttüğü Shotokan Karate çalışmaları neredeyse hemen bütün İstanbul gençliğinin ilgi alanıydı. Harbiyeliler Dojosu ve Fındıkzade Bushido Dojosu’nun üyesi olmak bir ayrıcalık olarak algılanırdı.

Antrenmanlar da kullanılan Gİ’ler ya bakkaldan edinilen seker çuvallarından ya da Mahmutpaşa’dan alınan birkaç metre Amerikan bezinin annelerimiz tarafından biçilip dikilmesinden elde edilirdi. Henüz o yılların efsanevi yerli Gİ’ üreticisi  ÇABITKAN firması bile bilinmiyordu.

1970’li yılların ortalarına gelindiğinde  Türkiye ilk aylık yayın organı JUTEKA dergisine kavuştu. Çok kalitesiz bir kağıda siyah beyaz basılan bu dergi günümüzün  popülist spor kültürüne uzak, sadece BUSHIDO kültürünü yasayıp yaşatan kalemleriyle güçlü bir içeriğe sahipti. Türk Karatesinin henüz emekleme cağı olan o yıllarda belki teknik anlamda alt yapı eksikliği vardı ama Dojolar da yaşanan “DO” ve gençliğin taşıdığı Savaşçı (BUSHI) ruh , günümüzden çok daha yüksekti.

1970’li yılların ikinci yarısında özel dojolar dönemin hükümeti tarafından yasaklanmasına rağmen 1980’li yıllara gelindiğin de Türk Karatesi bir inanılmazı basardı Judo ve Taekwondo’ nun yanına üçüncü branş olarak bağlandı ve federe oldu. Devlet bu yeni branşa önceleri cimri davransa da ilerliden yıllar içersinde rüştünü ispat eden Türk Karatesi devletin tüm olanaklarından sonuna kadar yararlanma imkanı yakaladı.

Yıllar ilerleyip 1990’lara doğru gelindiğin de inanılmazlar birbiri ardına gelmeye devam etti.! Balkanlar, Avrupa ve Dünya şampiyonlukları Türk Karatesine emek veren üstatları taçlandıran bir istikrar zinciri olarak ülkemize taşınma modana girdi. Türk Spor Karatesi artık  Avrupa ve Dünya Karatesinin saygın bir üyesi olmuştu. Bir zamanlar resimlerini Karate magazin dergilerinde gördüğümüz Avrupa ve Dünya federasyonun teknik kurulları ve yönetim kurullarında ülkemizi temsilen seçilen insanlarımız görev yapmaya başladı. Yanlarına yaklaşılmayan uluslararası hakemlik kurullarında birbirinden basarili insanlarımız kendilerine görev alanı açmayı basardı. Öyle ki Türk Spor Karatesi için Avrupa  ve Dünya şampiyonların da kürsüye çıkmak bir hayalken o kürsülere çıkamamanın ayıp sayıldığı bir alışkanlık oluştu..!

Evet zaman hızla akıp gitti, şimdilerde bir zamanlar şeker çuvalı biçerek elde edilen Karate Gi’ler unutuldu. Dünyanın en büyük spor giyim kurulusu Adidas’in ürettiği Gi’ler bile bir telefon siparişiyle evimize servis edilir oldu. Artık kimse aylarca çalışarak elde ettiği birikimleriyle Avrupa ya da Dünya şampiyonalarına ya da gelişim kurslarına gitmiyor, her ne kadar özerkleştiği söylense de devletimiz basarili olan sporcusunu dünyanın her yerine en iyi olanakları vererek oturuyor. Devletimiz basarili olan sporcusunu maddi ödüllerle motive eden güçlü bir anlayış geliştirdi. Yerel yönetimler devlete destek olarak çok başarılı bir şekilde Türk Spor Karatesine sahip çıktı. Evet geride kalan yıllar içerisinde Türk Spor Karate si inanılmaz kazanımlar geliştirdi. Bunlar elbette göğsümüzü kabartan gelişmeler, bu kazanımlar elbette gurur kaynağımız... Bizi bu günlere taşıyan değerli üstatlarımız elbette bas tacımız.  Ama aynı acık yüreklilikle söylemeliyiz ki Türk Karatesi dişiyle, tırnağıyla elde ettiği bu kazanımların coşkusuyla (( tabi ki   farkında olmadan)) çok önemli bazı değerlerini de köreltti..! Örneğin Türk Karatesi  “DO” sunu köreltti...! Örneğin Türk Karatesi BUSHİDO ruhunun derinlikleri ile dolu “DOJOLARINI” kaybetti..!